Full metadata record
Appears in Collections:Zinemateka
DC FieldValueLanguage
dc.coverage.spatialCines Golem, planta -2es
dc.coverage.spatialGolem zinemak, -2. solairuaeu
dc.coverage.spatialGolem cinema, floor -2en
dc.date09-01-2019 / 12-03-2020es
dc.date.accessioned2020-08-12T10:48:43Z-
dc.date.available2020-08-12T10:48:43Z-
dc.date.issued2019-
dc.identifier.urihttp://artxiboa.azkunazentroa.eus/handle/123456789/223-
dc.description<p></p> <b>Primera parte del ciclo (enero-abril 2019)</b> - Con este programa comenzamos 2019 en Zinemateka proponiendo un repaso transversal a las mejores películas de la Historia, deteniéndonos en grandes como Federico Fellini, Jean-Luc Godard o Agnès Varda, pero también en intérpretes que se han convertido en emblemas de su tiempo -de Marylin Monroe a Charles Chaplin, de Carole Lombard a Gene Kelly-, y en una de las tareas más imprescindibles del cine, la de guionista.<br> <ul> <li>Federico Fellini. 8 ½-Otto e mezzo (1963)</li> <li>Agnes Varda. Cléo de 5 à 7 (1962)</li> <li>John Ford. My Darling Clementine (1948) </li> <li>Friedrich Wilhelm Murnau. Sunrise (1927) </li> <li>Jean-Luc Godard. À bout de souffle (1966) </li> <li>Larisa Shepitko. Voskhozhdenie (1977)</li> <li>Ida Lupino. The Hitch-Hiker (1953) </li> <li>Leni Riefenstahl. Triumph des Willens (1935) </li> <li>Howard Hawks. The big sleep (1946) </li> <li>Carol Reed. The thrid man (1950) </li> <li>Alain Resnais. Hiroshima mon amour (1959) </li> <li>Josef von Sternberg. Shangai Express (1932) </li> <li>Arthur Penn. The chase (1966) </li> <li>Jim Jarmusch. Down by law (1986) </li> <li>Luchino Visconti. Il gatopardo (1963) </li> <li>Michelangelo Antonioni. L'eclisse (1962)</li> <li>Charles Chaplin. Modern times (1936)</li> <li>John Huston. The misfits (1961) (1963)</li> <li>Ingmar Bergman. Smulltronstället (1957)</li> <li>Robert Bresson. Au hasard balthazar (1966)</li> <li>Stanley Donen, Gene Kelly. Singin’ in the rain (1952)</li> <li>Billy Wilder. Sunset Boulevard (1950)</li> <li>Clyde Bruckman, Buster Keaton. The general (1926)</li> <li>Wim Wenders. Paris, Texas (1984)</li> </ul> <b>Segunda parte del ciclo (mayo-julio 2019)</b> - Durante ocho semanas, llega el turno de las intérpretes. A menudo reducida su relevancia de manera injusta a la de meros nstrumentos, el talento de actrices como Liv Ullmann y Bibi Andersson (en la magistral Persona), Bette Davis y Joan Crawford (en What ever happened to Baby Jane?) o Greta Garbo y Carole Lombard (en el momento culminante del cine clásico estadounidense, en comedias como Ninotchka o To be or not to be) sirvió para redoblar la trascendencia de los personajes definidos por un guion, y puestos en escena con la colaboración de realizadores como Ingmar Bergman, Ernest Lubitsch o Robert Aldrich. <ul> <li>Ernst Lubitsch. To Be or Not to Be (1942) </li> <li>Robert Aldrich. What Ever Happened to Baby Jane? (1962) </li> <li>Max Ophüls. Letter from an Unknown Woman (1948) </li> <li>Alfred Hitchcock. Vertigo (1958) </li> <li>Ingmar Bergman. Persona (1966) </li> <li>Ernst Lubitsch. Ninotchka (1939) </li> <li>Michelangelo Antonioni. La notte (1961) </li> <li>Elia Kazan. Splendor in the Grass (1961) </li> </ul> <b>Tercera y cuarta parte del ciclo (septiembre 2019-enero 2020)</b> - Zinemateka de Azkuna Zentroa - Alhóndiga Bilbao trae a lo largo de este trimestre una selección de películas dirigidas por grandes maestros que, en un determinado momento de su trayectoria, decidieron poner en el centro de sus relatos a grandes actrices. <ul> <li>Roman Polanski. Rosemary's Baby (1968) </li> <li>Jean Renoir. La grande illusion (1937)</li> <li>Akira Kurosawa. Kumonosu-jô (Throne of Blood) (1957)</li> <li>Billy Wilder. Fedora (1978) </li> <li>Pier Paolo Pasolini. Mamma Roma (1962) </li> <li>Alain Resnais. L'année dernière à Marienbad (1961) </li> <li>George Cukor. My Fair Lady (1964) </li> <li>Kenji Mizoguchi. Yôkihi (1955) </li> <li>Jacques Demy. Les Demoiselles de Rochefort (1967) </li> <li>Carl Theodor Dreyer. Gertrud (1964)</li> <li>Stanley Kubrick. 2001: A Space Odyssey (1968)</li> <li>Howard Hawks. Gentlemen Prefer Blondes (1953)</li> <li>Steven Spielberg. E.T.: The Extra-Terrestrial (1982)</li> </ul> <b>Quinta parte del ciclo (febrero-marzo 2020)</b> - En este tramo final, el hilo conductor –o la excusa– son las relaciones familiares. Y es una ocasión perfecta para recuperar para la pantalla grande títulos que, por su duración, difícilmente encuentran acomodo en las parrillas de programación. <ul> <li>Francis Ford Coppola. The Godfather (1972) </li> <li>Isao Takahata. Hotaru no Haka (1988) </li> <li>René Clément. Jeux interdits (1952) </li> <li>Yasujirō Ozu. Sanma no aji (1962) </li> <li>Federico Fellini. La dolce vita (1960) </li> </ul>es
dc.description<p></p> <b>Programaren lehenengo partea (2019 urtarrila-apirila)</b> - Era horretan, azken bolada honetan izan den zinemarik onena zeharka berrikusiko dugu. Lehenengo lauhilekoan, Federico Fellini, Jean-Luc Godard edo Agnès Varda zuzendarien lana aztertuko dugu, beren garaiko ikur bilakatu duren zenbat interpretatzaile ere bai, hala nola Marylin Monroe, Charles Chaplin, Carole Lombard eta Gene Kelly, eta zinemagintzako eginkizunik garrantzitsuenetako bat egiten duten gidoilariei erreparatuta.<br> <ul> <li>Federico Fellini. 8 ½-Otto e mezzo (1963)</li> <li>Agnes Varda. Cléo de 5 à 7 (1962)</li> <li>John Ford. My Darling Clementine (1948) </li> <li>Friedrich Wilhelm Murnau. Sunrise (1927) </li> <li>Jean-Luc Godard. À bout de souffle (1966) </li> <li>Larisa Shepitko. Voskhozhdenie (1977)</li> <li>Ida Lupino. The Hitch-Hiker (1953) </li> <li>Leni Riefenstahl. Triumph des Willens (1935) </li> <li>Howard Hawks. The big sleep (1946) </li> <li>Carol Reed. The thrid man (1950) </li> <li>Alain Resnais. Hiroshima mon amour (1959) </li> <li>Josef von Sternberg. Shangai Express (1932) </li> <li>Arthur Penn. The chase (1966) </li> <li>Jim Jarmusch. Down by law (1986) </li> <li>Luchino Visconti. Il gatopardo (1963) </li> <li>Michelangelo Antonioni. L'eclisse (1962)</li> <li>Charles Chaplin. Modern times (1936)</li> <li>John Huston. The misfits (1961) (1963)</li> <li>Ingmar Bergman. Smulltronstället (1957)</li> <li>Robert Bresson. Au hasard balthazar (1966)</li> <li>Stanley Donen, Gene Kelly. Singin’ in the rain (1952)</li> <li>Billy Wilder. Sunset Boulevard (1950)</li> <li>Clyde Bruckman, Buster Keaton. The general (1926)</li> <li>Wim Wenders. Paris, Texas (1984)</li> </ul> <b>Programaren bigarren partea (2019 maiatza-uztaila)</b> - Zortzi astetan, interpretatzaileei ere txanda iristen zaie. Sarritan, garrantzia kentzen zaie bidegabeki, tresna hutsak balira bezala, baina Liv Ullmann eta Bibi Andersson (Persona bikainean), Bette Davis eta Joan Crawford (What ever happened to Baby Jane?), Greta Garbo eta Carole Lombard ( Estatu Batuetako zinema klasikoko gailurreko unean Ninotchka eta To be or not to be komediekin) aktoreen talentua baliagarria izan da gidoiak definitutako eta Ingmar Bergman, Ernest Lubitsch edo Robert Aldrich egileen lankidetzaz eszenaratutako pertsonaien garrantzia handitzeko. <ul> <li>Ernst Lubitsch. To Be or Not to Be (1942) </li> <li>Robert Aldrich. What Ever Happened to Baby Jane? (1962) </li> <li>Max Ophüls. Letter from an Unknown Woman (1948) </li> <li>Alfred Hitchcock. Vertigo (1958) </li> <li>Ingmar Bergman. Persona (1966) </li> <li>Ernst Lubitsch. Ninotchka (1939) </li> <li>Michelangelo Antonioni. La notte (1961) </li> <li>Elia Kazan. Splendor in the Grass (1961) </li> </ul> <b>Programaren hirugarren eta laugarren partea (2019 iraila-2020 urtarrila)</b> - Azkuna Zentroa - Alhóndiga Bilbaoko Zinematekak urtarriletik ikusgai duen zinemaren historiako pelikulen bilduma honek zenbait film hautatu proposatzen digu hiruhileko honetan, hain zuzen, beren ibilbideko une jakin batean kontakizunen erdian emakumezko aktore handiak jartzea erabaki zuten maisu handiek zuzendutakoak. <ul> <li>Roman Polanski. Rosemary's Baby (1968) </li> <li>Jean Renoir. La grande illusion (1937)</li> <li>Akira Kurosawa. Kumonosu-jô (Throne of Blood) (1957)</li> <li>Billy Wilder. Fedora (1978) </li> <li>Pier Paolo Pasolini. Mamma Roma (1962) </li> <li>Alain Resnais. L'année dernière à Marienbad (1961) </li> <li>George Cukor. My Fair Lady (1964) </li> <li>Kenji Mizoguchi. Yôkihi (1955) </li> <li>Jacques Demy. Les Demoiselles de Rochefort (1967) </li> <li>Carl Theodor Dreyer. Gertrud (1964)</li> <li>Stanley Kubrick. 2001: A Space Odyssey (1968)</li> <li>Howard Hawks. Gentlemen Prefer Blondes (1953)</li> <li>Steven Spielberg. E.T.: The Extra-Terrestrial (1982)</li> </ul> <b>Programaren bostgarren partea (2020 otsaila-martxoa)</b> - Azken tarte honetan, hari gidaria -edo aitzakiafamilia-harremanak dira. Eta aukera ezin hobea da duten iraupenagatik programazio-parriletan nekez aurkitu ahal diren tituluak pantaila handirako berreskuratzeko. <ul> <li>Francis Ford Coppola. The Godfather (1972) </li> <li>Isao Takahata. Hotaru no Haka (1988) </li> <li>René Clément. Jeux interdits (1952) </li> <li>Yasujirō Ozu. Sanma no aji (1962) </li> <li>Federico Fellini. La dolce vita (1960) </li> </ul>eu
dc.description<p></p> <b>First part of the cycle (January-April 2019)</b> - With this programme, we begin 2019 at Zinemateka by offering a cross-sectional review of the best films in history, focusing on greats such as Federico Fellini, Jean-Luc Godard and Agnès Varda, but also on performers who have become emblems of their time - from Marilyn Monroe to Charles Chaplin, from Carole Lombard to Gene Kelly - and on one of the most essential tasks in cinema, that of the screenwriter.<br> <ul> <li>Federico Fellini. 8 ½-Otto e mezzo (1963)</li> <li>Agnes Varda. Cléo de 5 à 7 (1962)</li> <li>John Ford. My Darling Clementine (1948) </li> <li>Friedrich Wilhelm Murnau. Sunrise (1927) </li> <li>Jean-Luc Godard. À bout de souffle (1966) </li> <li>Larisa Shepitko. Voskhozhdenie (1977)</li> <li>Ida Lupino. The Hitch-Hiker (1953) </li> <li>Leni Riefenstahl. Triumph des Willens (1935) </li> <li>Howard Hawks. The big sleep (1946) </li> <li>Carol Reed. The thrid man (1950) </li> <li>Alain Resnais. Hiroshima mon amour (1959) </li> <li>Josef von Sternberg. Shangai Express (1932) </li> <li>Arthur Penn. The chase (1966) </li> <li>Jim Jarmusch. Down by law (1986) </li> <li>Luchino Visconti. Il gatopardo (1963) </li> <li>Michelangelo Antonioni. L'eclisse (1962)</li> <li>Charles Chaplin. Modern times (1936)</li> <li>John Huston. The misfits (1961) (1963)</li> <li>Ingmar Bergman. Smulltronstället (1957)</li> <li>Robert Bresson. Au hasard balthazar (1966)</li> <li>Stanley Donen, Gene Kelly. Singin’ in the rain (1952)</li> <li>Billy Wilder. Sunset Boulevard (1950)</li> <li>Clyde Bruckman, Buster Keaton. The general (1926)</li> <li>Wim Wenders. Paris, Texas (1984)</li> </ul> <b>Second part of the cycle (May–July 2019)</b> - For eight weeks, it is the turn of the actresses. Often unfairly reduced to mere instruments, the talent of actresses such as Liv Ullmann and Bibi Andersson (in the masterful Persona), Bette Davis and Joan Crawford (in What Ever Happened to Baby Jane?) or Greta Garbo and Carole Lombard (at the height of classic American cinema, in comedies such as Ninotchka and To Be or Not to Be) served to reinforce the significance of characters defined by a script and brought to life with the collaboration of directors such as Ingmar Bergman, Ernest Lubitsch and Robert Aldrich. <ul> <li>Ernst Lubitsch. To Be or Not to Be (1942) </li> <li>Robert Aldrich. What Ever Happened to Baby Jane? (1962) </li> <li>Max Ophüls. Letter from an Unknown Woman (1948) </li> <li>Alfred Hitchcock. Vertigo (1958) </li> <li>Ingmar Bergman. Persona (1966) </li> <li>Ernst Lubitsch. Ninotchka (1939) </li> <li>Michelangelo Antonioni. La notte (1961) </li> <li>Elia Kazan. Splendor in the Grass (1961) </li> </ul> <b>Third and fourth parts of the cycle (September 2019-January 2020)</b> - Throughout this quarter, the Azkuna Zentroa - Alhóndiga Bilbao Film Library is presenting a selection of films directed by great masters who, at a certain point in their careers, decided to place great actresses at the centre of their stories. <ul> <li>Roman Polanski. Rosemary's Baby (1968) </li> <li>Jean Renoir. La grande illusion (1937)</li> <li>Akira Kurosawa. Kumonosu-jô (Throne of Blood) (1957)</li> <li>Billy Wilder. Fedora (1978) </li> <li>Pier Paolo Pasolini. Mamma Roma (1962) </li> <li>Alain Resnais. L'année dernière à Marienbad (1961) </li> <li>George Cukor. My Fair Lady (1964) </li> <li>Kenji Mizoguchi. Yôkihi (1955) </li> <li>Jacques Demy. Les Demoiselles de Rochefort (1967) </li> <li>Carl Theodor Dreyer. Gertrud (1964)</li> <li>Stanley Kubrick. 2001: A Space Odyssey (1968)</li> <li>Howard Hawks. Gentlemen Prefer Blondes (1953)</li> <li>Steven Spielberg. E.T.: The Extra-Terrestrial (1982)</li> </ul> <b>Fifth part of the cycle (February-March 2020) </b> - In this final section, the common thread – or excuse – is family relationships. And it is a perfect opportunity to bring back to the big screen titles that, due to their length, are difficult to fit into programming schedules. <ul> <li>Francis Ford Coppola. The Godfather (1972) </li> <li>Isao Takahata. Hotaru no Haka (1988) </li> <li>René Clément. Jeux interdits (1952) </li> <li>Yasujirō Ozu. Sanma no aji (1962) </li> <li>Federico Fellini. La dolce vita (1960) </li> </ul>en
dc.description.abstractZinemateka organiza el ciclo de cine <b><i>50 joyas de la historia del cine</i></b>, que proyectará algunas de las obras maestras que han servido para construir una imagen sobre la que se asienta buena parte de la iconografía del siglo XX.<br> La mejor manera de conocer la historia del cine es disfrutando de algunas de las obras maestras que han servido para construir una imagen sobre la que se asienta buena parte de la iconografía del siglo XX. No resulta extraño, por lo tanto, la proliferación de listas más o menos ordenadas con recomendaciones para que el público en general pueda contextualizar lo que ve hoy en día en casa o en las salas de cine con lo más selecto del pasado.<br> Frente a otros criterios más exitosos que han servido para presentar la historia del cine a lo largo del siglo pasado (partiendo de los estudios de cine de Hollywood en un primer momento; pero también de la teoría de los autores nacida en los años cincuenta en Francia) de una manera rotunda, sobre la base de la figura que representa la dirección o la producción, para este programa de Zinemateka hemos optado por reconocer una de las cualidades más genuinas de la obra cinematográfica: su pluralidad. <br>es
dc.description.abstractZinematekak <b><i>Zinemaren historiako 50 harribitxi</i></b> zinema zikloa antolatu du, XX. mendeko ikonografiaren zati handi baten oinarria den irudi bat eraikitzeko balio izan duten maisulan batzuekin gozatzea da zinemagintzaren historia ezagutzeko modurik onena.<br> XX. mendeko ikonografiaren zati handi baten oinarria den irudi bat eraikitzeko balio izan duten maisulan batzuekin gozatzea da zinemagintzaren historia ezagutzeko modurik onena. Ez da harritzekoa, beraz, ikusleek oro har, etxean edo zinema-aretoetan, garai bateko film hautatuen artean gaur egun ikusten dutena dagokion testuinguruan kokatu ahal izateko gomendioekin zerrenda ordenatuak edo ez hain ordenatuak ugari zabaldu izana.<br> Joan den mendeko zinemagintzaren historia (hasiera batean Hollywoodeko zine-estudioetatik abiatuta, baina Frantziako berrogeita hamargarren urteetan sortutako egileen teoria ere jasota) era irmoan, zuzendariaren edo ekoizlearen irudian oinarrituta, aurkezteko erabili izan diren arrakasta handiagoko beste irizpide batzuen aurrean, Zinematekako programa honetarako zinema-lanaren ezaugarri berezkoenetako bat aitortzea aukeratu dugu: haren aniztasuna. <br>eu
dc.description.abstractZinemateka organizes the programme <b><i>50 gems in the history of cinema</i></b>. The best way to get to know the history of cinema is to enjoy some of the masterpieces that have helped to build the image that serves as the basis for much of the iconography of the twentieth century.</br> The best way to learn about the history of cinema is to enjoy some of the masterpieces that have helped to build an image on which much of the iconography of the 20th century is based. It is therefore not surprising that there has been a proliferation of more or less organised lists of recommendations so that the general public can contextualise what they see today at home or in the cinema with the best of the past.</br> Compared to other more successful criteria that have served to present the history of cinema throughout the last century (initially based on Hollywood film studios, but also on the auteur theory that emerged in France in the 1950s) in a resounding manner, based on the figure represented by the director or producer, for this Zinemateka programme we have chosen to recognise one of the most genuine qualities of cinematographic work: its plurality.en
dc.publisherAzkuna Zentroa - Alhóndiga Bilbaoes
dc.relation.urihttps://www.katalogoak.euskadi.eus/cgi-bin_q81a/abnetclop/?LANG=es-ES&ACC=258&DI=2691&bibl=B0601&bicosu=601es
dc.relation.urihttps://www.katalogoak.euskadi.eus/cgi-bin_q81a/abnetclop/?LANG=eu-ES&ACC=258&DI=2691&bibl=B0601&bicosu=601eu
dc.relation.urihttps://www.katalogoak.euskadi.eus/cgi-bin_q81a/abnetclop/?LANG=en-US&ACC=258&DI=2691&bibl=B0601&bicosu=601en
dc.rights© Azkuna Zentroa – Alhóndiga Bilbaoes
dc.subjectCine - Historiaes
dc.subjectMotion pictures - Historyen
dc.subjectZinema - Historiaeu
dc.title50 joyas de la historia del cinees
dc.titleZinemaren historiako 50 harribitxieu
dc.title50 gems in the history of cinemaen
dc.title.alternativeZinematekaes
dc.title.alternativeZinematekaeu
dc.title.alternativeZinematekaen
dc.typeCicloes
dc.typeZikloaeu
dc.typeSeassonen
dc.contributor.curatorCorral, Rubén-
dc.contributor.originatorAzkuna Zentroa - Alhóndiga Bilbao-